Personeelsbeleid OCMW

De recente publicatie van een rapport met betrekking tot het personeelsbeleid in het rusthuis Herfstdroom deed heel wat stof opwaaien. Het opstellen van het rapport bleek immers voor heet wat personeelsleden de aanleiding om de kat de bel aan te binden. Zowel op het vlak van tevredenheid, arbeidsvoorwaarden als -omstandigheden scoort Buggenhout lager dan het Vlaamse gemiddelde. Erger nog is dat op verscheidene items zelfs niet eens de helft wordt gehaald.

Gegeven deze resultaten vraagt het Vlaams Belang een bespreking van het rapport op de gemeenteraad van 25 oktober 2018.

Steven Creyelman
Gemeenteraadslid


Tussenkomst op de gemeenteraad

Voorzitter, Beste collega’s,

Ik moet deze tussenkomst beginnen met een bedanking en een verontschuldiging.

Een bedanking aan het adres van raadslid Liesbeth Moortgat omdat zij als enige de bespreking van het ondertussen berucht geworden rapport over het OCMW belangrijk genoeg vond om er een extra gemeenteraad aan te wijden. En dat in tegenstelling tot de collega’s van N-VA en CD&V die omwille van verkiezingskoorts de bespreking van dit rapport liever uitgesteld zagen tot vandaag. Uitstel is echter gelukkig geen afstel, zoals u kan merken.

Maar ik moet mij ook verontschuldigen.

Verontschuldigen bij het personeel en de bewoners van het rusthuis omdat ik dit dossier niet of minstens te laat heb opgemerkt. Het feit dat wij als Vlaams Belang over geen OCMW-raadsleden beschikken, is, mag en kan wat dat betreft voor mij geen excuus zijn en dat gegeven zal dan ook niet als dusdanig door mij worden gebruikt. Ik moet mij dus vooral verontschuldigen omdat ik mij te lang heb laten leiden door de goed-nieuw-show van het vast bureau en te lang verblind ben geweest door de goede cijfers die op de gemeenteraad op tafel werden gelegd.

Maar over naar het rapport in kwestie. Buggenhout scoort beschamend laag. En ik weet dat er in deze meerderheid mensen zitten die zich nauwelijks nog voor iets schamen, maar wanneer ik dergelijke cijfers onder ogen krijg over ons Buggenhout, wel … dan schaam ik mij dat zoiets is kunnen gebeuren en dat de OCMW-raad dit heeft laten gebeuren.

Wat merken we?

Wanneer we de resultaten voor Buggenhout afzetten tegen het Vlaamse gemiddelde, dan scoort onze gemeente in 54 van 61 aangehaalde themata slechter dan datzelfde Vlaamse gemiddelde. Dat zijn voor een personeelsbeleid cijfers waar je in de privé als manager niet zou mee wegkomen. Integendeel. Een instant spelletjecontractuele zeeslag zou snel bij het vakje C4 zijn geland.

Maar, mevrouw de voorzitter, in de plaats van iets te doen met de resultaten van het rapport en de problemen aan te pakken, koos u voor een communicatieve meersporenaanpak in de hoop de vis te verdrinken.

In een eerste reactie zegt u aan HLN dat het rapport niet representatief is om enige conclusie uit te trekken. Daarmee bewijst u dat u de facto geen kaas hebt gegeten van statistiek. Anders zou u immers hebben gemerkt dat de steekproef voldoende groot was en dat de p-waarde van het onderzoek kleiner is dan 5%. Met andere woorden -en even kort door de bocht uitgelegd- de waarschijnlijkheid dat de resultaten van het onderzoek juist zijn, is maar liefst 95%.

Maar erger nog dan uw statistisch onkunde is het feit dat u de algemeen directeur en de adjunct algemeen directeur amper een dag later een ‘spontane brief’ aan het personeel laat schrijven om het personeel te sussen en in het gareel te houden.

En met die brief maakt u het zichzelf wel bijzonder moeilijk. Terwijl u in HLN nog de vermoorde onschuld speelt en de blauwe maagd van Buggenhout uithangt, laat u zichzelf diametraal tegenspreken in die ‘spontane brief’. Twee jaar geleden, zo stellen de heren directeurs, liet u immers zelf een gelijkaardig onderzoek uitvoeren met -ik citeer- “ongeveer dezelfde conclusies”.

Hoe u dat rijmt met de uitspraak dat dit rapport niet representatief is en er dus geen conclusies kunnen worden uitgetrokken, is mij eerlijk gezegd een vraagteken. Maar ik heb in de politiek al veel meegemaakt en ik schrik dan ook nog heel zelden van dit soort intellectuele bokkensprongen.

Terwijl in diezelfde brief de journaliste die het aandurfde om haar job te doen onder vuur wordt genomen -een populaire sport dezer dagen in onze gemeente, schiet u zichzelf nogmaals in de tenen.

In uw reactie aan HLN zegt u letterlijk “ik zie werkelijk niet in wat een organisatie nog meer kan doen” als slot van een betoog waarin u een aantal zaken opnoemt die u recent hebt ondernomen. Het probleem is dat een aantal van de zaken die u opnoemt helemaal niet recent zijn of zelfs geen verbetering zijn. Ik denk hierbij dan aan de bad- en tilliften of bijvoorbeeld aan de zorgoproepsystemen die niet naar behoren werken. En ik zwijg dan nog over de “aandacht naar teambuilding per dienst” waar de medewerkers deels zelf financieel moeten voor opdraaien en waar sommigen zelfs niet mogen aan deelnemen.

Een dag later, u weet wel, in de ‘spontane brief’, zeggen de twee heren directeur dat “sommige zaken in het artikel terecht zijn én [niet onbelangrijk!, nvdr.] geweten zijn door de directie, management en het bestuur van het OCMW.” “En”, schrijven de twee ‘spontane briefschrijvers’, “daar wordt in de mate van het mogelijke aan gewerkt”. Hiermee erkennen zij, en dus de facto u, dat er wel degelijk problemen zijn en spreken zij uw reactie in HLN tegen. Hoe u dat allemaal met elkaar rijmt, is mij wederom een vraagteken, maar zoals gezegd, schrik ik nog zelden in de politiek.

U minimaliseert het onderzoek, haalt de journaliste in kwestie half door het slijk en laat een brief rondsturen waarin u uw eigen tegenargumenten ontkracht. Het iseen prestatie an sich.

De malaise gaat echter veel verder dan het rapport van het ACV.

Ik vraag me eerlijk gezegd af wanneer u voor de laatste keer eens zelf met uw personeel hebt gesproken. Wanneer bent u, afgezien van de cafetaria in de aanloop naar de verkiezingen, nog eens gesignaleerd op de werkvloer? Want dan had u dit al veel langer op u zien afkomen en had ik vandaag deze tussenkomst niet moeten houden.

Wat zou te weten gekomen zijn?

Wel, u zou te weten gekomen zijn dat er heel wat ongenoegen is over

  • Het uurrooster dat voor verpleegkundigen vast is, maar niet voor zorgkundigen. Ik hoef u toch niet uit te leggen welke druk dat op het familiale en sociale leven van mensen legt?
  • De verdeling van de avonddiensten.
  • Idem voor het werken in het weekend en op feestdagen.
  • Verlof dat wordt geweigerd omdat er een gebrek is aan personeel door onder meer ziekteverzuim. Ik hoef u toch geen tekening te maken bij de vicieuze cirkel die hiermee ontstaat?
  • De relatie met de sommige diensthoofden.
  • Deeltijds werkende personeelsleden die geen full time krijgen, terwijl er nieuwe mensen full time worden aangeworven.
  • Het totale gebrek aan inspraak veranderingen op de dienst.

Als u wil, kan ik nog een tijdje doorgaan, maar ik denk dat iedereen het plaatje wel snapt.

Het gaat over communicatie. Of beter … een gebrek aan communicatie.

En dus is de vraag hoe dat boeltje daar blijft draaien. Hoe komt het dat we nog niet vervallen zijn in wilde stakingen?

Wel, ik zal u het antwoord geven. Liefde voor de job en verantwoordelijkheidszin. Ondanks alles geeft ons OCMW-personeel blijk van bijzonder veel zin voor verantwoordelijkheid en doen ze hun job bijzonder graag.

Dat en niets anders is de reden waarom het boeltje nog draait. En dat blijkt trouwens ook uit het rapport dat u als niet representatief bestempelt.

Het feit dat het een rapport vraagt van het ACV om de etterbuil te doen openbarsten, moet minstens vragen doen rijzen. Het feit dat er opeens wel gesprekken met het personeel op gang komen naar aanleiding van de aankondiging van mijn tussenkomst in de media, doet nog meer. Waarom kan dat nu opeens wel, terwijl dat in het verleden niet of minstens onvoldoende kon? Ik ben enigszins verheugd dat het nu gebeurt en ik hoop dat het niet bij een gesprekje blijft om de gemoederen te sussen, maar dat er daadwerkelijk actie wordt ondernomen.

Beste collega’s, we moeten ons afvragen wie hiervoor de verantwoordelijkheid draagt. En daar heb ik een dubbel antwoord op.

Ik zie eerst en vooral een verpletterende verantwoordelijkheid voor het vast bureau dat er blijkbaar niet is in geslaagd om een degelijke communicatie met het personeel op te zetten, waardoor de situatie nu is wat ze is, zijnde totaal verrot.

En daarnaast draagt ook de OCMW-raad een grote verantwoordelijkheid. De raad heeft immers zijn controlerende taak niet naar behoren vervuld en of minstens -al dan niet bewust- de andere kant opgekeken. Waar is die raad de afgelopen zes jaar mee bezig geweest? Waar waren zij toen de belangen van het personeel en dus ook de bewoners moesten worden verdedigd? Wat hebben die raadsleden daar in hemelsnaam zitten doen? Zijn ze buitenspel gezet en -indien zo- waarom hebben ze dat laten gebeuren. Het is minstens schuldige nalatigheid.

En dus kan ik me ook niet inbeelden dat de meerderheid die in januari wordt aangesteld nog iemand van de huidige OCMW-raadsleden afvaardigt richting het OCMW.

Tot slot blijft mij nog de vraag naar het waarom.

Is er bespaard? Ja! Zijn de cijfers in orde? Ja! Maar de cijfers zijn in orde door te besparen op kap van het personeel en dus de facto de bewoners. En dus stel ik mij luidop de vraag of dit een stille voorbereiding was op een privatisering. We brengen de cijfers in orde om de interesse van de markt te wekken en het geheel op termijn af te stoten.

Voor het Vlaams Belang, voor mij, houdt het hier op. Onze ouderen mogen ons iets kosten. De verzorging van onze ouderen mag iets kosten. Het personeel dat voor die verzorging moet instaan, mag iets kosten en moet zich goed in zijn vel voelen wanneer ze hun job met hart en ziel doen. En dat laatste, collega’s, dat laatste is bij uitstek onze verantwoordelijkheid.

De vraag bij uitstek is dus, beste collega’s, of wij ervoor kiezen dat onze ouderen hun laatste jaren in hun laatste woonplaats worden verzorgd door blij en gemotiveerd personeel of door misnoegd personeel. Ik ken het antwoord dat ik zou geven. Ik hoop dat u dat ook voor uzelf ook weet.

Steven CREYELMAN

Misschien bent u ook geïnteresseerd in ...